Fyrir stálplöturnar sem mynda tankveggina er meiri þykkt ekki endilega betri; valið verður að jafna áhrif skammhlaups rafsegulkrafta á móti umfangi suðuaflögunar. Almennt er veggþykkt á bilinu 3 mm til 6 mm, þar sem gildi stefna í átt að efri mörkum eftir því sem afkastageta og skammhlaupsstraumur hækkar. Bil stífunnar hefur bein áhrif á náttúrulega titringstíðni tankveggjanna; Of mikið bil gerir veggina viðkvæma fyrir ómun hávaða undir rafsegulkrafti, en of þétt bil eykur suðuvinnuálag og hættu á aflögun. Algengar venjur í iðnaði fela í sér að stilla stífurnar á milli 400 mm og 600 mm og nota blöndu af hléum og samfelldum suðu til að tengja stífurnar við veggina, og tryggja þannig burðarvirki stífleika en lágmarka suðuhitainntak.
Þéttibyggingin er algeng uppspretta bilunar í hönnun olíutanks. Samræmd eftirlit er krafist varðandi bil bolta meðfram tankbrúninni, flatleika flansflata og þjöppunarhlutfall þéttingarþéttingar. Venjulega er boltabilinu haldið innan 100 mm, flatarskekkju í flans er takmörkuð við 0,5 mm og þjöppunarhlutfall nítrílgúmmíþéttingar er haldið á milli 25% og 30%. Ófullnægjandi þjöppun dregur úr áreiðanleika innsiglisins, en of mikil þjöppun flýtir fyrir öldrun þéttingar. Að herða felguboltana krefst margra þrepa, ská röð; að herða þær að fullu í einni umferð getur auðveldlega valdið staðbundinni skekkju. Þó að þessar upplýsingar geti birst sem einfaldar skýringar á teikningu, eru þær mikilvægir þættir til að koma í veg fyrir leka við raunverulegan verkstæðisframleiðslu.
